Creatief schrijven

Onderwerp: De natuur is boos

Daar sta je dan. Helemaal alleen.

Verminkt en verlaten door wezens die je als ‘vrienden’ beschouwde. Je verleent een gunst en wat krijg je er voor terug? Niks. Ja, dood en verderf, het verlies van vrienden en famillies en een eeuwige stilte die nooit meer te stoppen valt.

Ik ben boos.

Boos op alles wat ervoor gezorgd heeft dat ik de laatste jaren alleen nog maar verdriet kan voelen.

Boos op alles wat ervoor gezorgfd heeft dat ik hier nu zo bij sta, verminkt, het enige wat leeft.

Sprankeltjes hoop dwarrelen rustig naar beneden maar bereiken mij niet.

Eerst waren wij de helden, de redders. Maar ik ben inmiddels gedegradeert tot niets meer dan een leeg, nietszeggend organisme dat alleen nog diend om hen in leven te houden.

Ik wil weg.

Ik wil weg uit deze wereld die op geen enkele manier meer lijkt op hoe ze was.

Ik wil weer kunnen rijken.

Ik wil weer rijken naar de zon, om het ontastbare aan te kunnen raken. Ik wil weer kunnen dromen over een toekomstvolle wereld.

Helaas is dit niet voor mij bestemd. Ik zal daarom de rest van mijn bestaan hier zijn, met niks om mij heen.

Mijn wortels vast gewoven in dit zielig stuk grond, waar niks meer behalve ellende uit te halen valt.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *